In het jaar 690 kwam de Engelse monnik Willibrord bij Katwijk aan land. Hij wilde de Friezen bekeren tot het christendom. Hij werd daarbij gesteund door de koningen van de Franken en de paus in Rome.

Veel Nederlandse kerken zijn oud en alleen daarom al kun je denken dat het christendom altijd in Nederland is geweest. Maar dat is niet zo. Dertienhonderd jaar geleden is het pas echt begonnen.

Aartsbisschop
Het christendom had zich in de Romeinse tijd al ver verspreid in Europa. De Engelsen werden in de vierde en vijfde eeuw christelijk. De Franken die ten zuiden van ons land leefden, werden in de zesde eeuw christelijk. Willibrord werd door de paus tot aartsbisschop van de Friezen benoemd. Hij vestigde zich in Utrecht. Daar liet hij een kerk bouwen en een klooster. Van daaruit trok hij Fries gebied in.

Psalmen zingen
Willibrord ging natuurlijk niet alleen. Met andere monniken trok hij door het land. Ze zongen christelijke liederen, psalmen. Zo liepen ze de dorpen binnen die ze onderweg tegen kwamen. Willibrord liep voorop en had een gouden kruis in zijn handen. Aan nieuwsgierige dorpsbewoners liet hij zijn vergulde Bijbel zien. Willibrord vertelde over Jezus Christus en het christendom. De ene keer had hij succes en lieten mensen zich dopen. De andere keer wilden de mensen niets van het christendom weten.

Karel de Grote
Willibrord overleed in 739. Veel Friezen in het kustgebied waren toen al christelijk geworden. Andere monniken namen zijn werk over. Een eeuw later waren alle Friezen naar het christendom overgegaan. In 771 werd Karel de Grote koning over ons land. Hij stond bekend als beschermer van het christendom.

In het volgende filmpje wordt over het leven van Willibrord verteld en praten kinderen over hun geloof.

Open Windows Media Player