De Bijbel is het boek van de christenen. Vijfhonderd jaar geleden werd de Bijbel alleen in het Latijn gelezen. In 1637 kwam er een Nederlandse vertaling.

Alleen in het Latijn
In de zestiende eeuw kregen de christenen onderling ruzie. Ze waren het niet eens over de Bijbel. In de katholieke kerk las de pastoor voor uit een Latijnse vertaling van de Bijbel.  Hij legde ook uit wat de verhalen betekenden. Want gewone mensen kenden geen Latijn. Protestantse christenen vonden dat iedereen de Bijbel zelf moest kunnen lezen. Daarom moest er een Nederlandse vertaling komen.

De Nederlandse vertaling
In 1618 was er een kerkvergadering van Nederlandse protestanten. Daar werd besloten om de Bijbel te vertalen. In 1626 ging een groep geleerden aan het werk. Tien jaar later was de Nederlandse Bijbel af. Hij kreeg de naam Statenbijbel. Want de Staten-Generaal hadden namelijk alles betaald. Ruim driehonderd jaar lang werd de Statenbijbel in de protestantse kerken gebruikt. En in sommige kerken nog steeds.

Belangrijk voor de Nederlandse taal
De Statenbijbel was heel belangrijk voor onze taal. Veel Nederlandse woorden en uitdrukkingen zijn bedacht door de bijbelvertalers. ‘Iemand op handen dragen’ en ‘Een lust voor het oog’ zijn uitdrukkingen uit de Statenbijbel. Net zoals de woorden ‘slachtoffer’ en ‘zondebok’. De bijbel was ook heel belangrijk voor de kunst. Vaak kregen kunstenaars de opdracht om onderwerpen uit de Bijbel uit te beelden. Een van die kunstenaars was de schilder Rembandt van Rijn.