Tien jaar minister-president
Willem Drees werd heel oud. Hij leefde van 1886 tot 1988. In 1945 werd hij minister. Daarna was hij vanaf 1948 tien jaar minister-president. Dat is de belangrijkste persoon in de regering. Drees was lid van de Partij van de Arbeid. Hij vond dat de regering moest opkomen voor de gewone mensen.
 
Hulp voor ouderen
In die tijd was Nederland veel armer dan nu. Vooral voor mensen die niet konden werken was het leven zwaar. Denk maar aan zieken, werklozen en ouderen. Zij kregen heel weinig geld. In 1947 voerde hij een nieuwe wet in. Mensen konden voortaan op hun 65^ste jaar stoppen met werken. Ze kregen toen een uitkering van de regering. Later werd dat de AOW.
 
Verzorgingsstaat
Daarna bouwden Drees en zijn ministers de verzorgingsstaat op. Als je weduwe werd of wees, kreeg je recht op een uitkering. Werklozen en zieke mensen ook. Daar profiteren de Nederlanders nog steeds van. Want Nederland is nog altijd een verzorgingsstaat. 
 
Handen uit de mouwen
Toen Drees minister-president werd, was de Tweede Wereldoorlog net voorbij. Het centrum en de haven van Rotterdam waren plat gebombardeerd. Veel fabrieken waren verwoest en het land was leeggeroofd. Er was dus heel veel te doen. Er waren nieuwe huizen nodig. En er moesten ook meer bedrijven komen. Zodat iedereen een baan kon vinden. Want Drees vond: wie kon werken, moest de handen uit de mouwen steken.
 
Thee met een koekje
Drees vond dat de rijkdom in Nederland eerlijker verdeeld moest worden. Luxe vond hij niet nodig. Zelf was hij ook heel zuinig. Hij ging op de fiets naar zijn werk. En zelfs belangrijk bezoek kreeg van hem geen duur drankje of taart. Hij vond een kopje thee en een droog koekje goed genoeg.
 
Eendrachtig
De ministers met wie Drees regeerde, waren politiek heel verschillend. Dat was vaak moeilijk. Op 1 februari 1953 braken in Zuid-Holland en Zeeland de dijken door. Er moest direct hulp geboden worden. De ministers werkten toen eendrachtig samen.