Door mummies te onderzoeken zijn wetenschappers veel te weten gekomen over het leven en de gewoonten van oude volken.

Geleerd van de natuur
Meestal wordt alles wat doodgaat door de natuur zelf opgeruimd. Dode planten, dieren en ook mensen vergaan of verteren. Dat zijn andere woorden voor wegrotten. Mummies zijn dode lichamen van mensen of dieren, die niet zijn vergaan. Er zijn twee soorten mummies: natuurlijke en door mensen gemaakte mummies. Natuurlijke mummies zijn bij toeval bewaard gebleven lichamen. Bijvoorbeeld als ze begraven waren in een woestijn. Door het droge hete zand verteerde het lichaam niet, maar droogde het uit. Het kan ook bewaard gebleven zijn door bevriezing of doordat het in zure grond ligt. Doordat mensen dit toevallig ontdekten, leerden ze hoe ze lichamen konden bewaren. Dat heet mummificeren.

Oude Egyptenaren
5000 Jaar geleden geloofden de Egyptenaren dat er na de dood weer een ander leven begon. Daarom wilden zij dat hun lichaam bewaard bleef na hun dood. Rijke Egyptenaren lieten hun lichaam mummificeren en in een mooi graf leggen. Daar moesten ook waardevolle voorwerpen en etenswaren bij worden gelegd, om mee te nemen naar het volgende leven. Hoe rijker of belangrijker de overledene was, des te meer aandacht werd er besteed aan het mummificeren. 

Jonge farao
Men denkt dat er in duizenden jaren meer dan 70 miljoen Egyptische mummies zijn gemaakt. Maar zoveel zijn er nooit teruggevonden. De meeste mummies zijn verdwenen, doordat grafrovers op zoek waren naar waardevolle spullen. Ook werden in de middeleeuwen mummies gebruikt voor het maken van medicijnen. De best bewaarde mummies waren farao's en hun familieleden. De meest bekende is Toethanchamon. Zijn graf is in 1922 nog helemaal compleet gevonden in de Vallei der koningen in Luxor. Hij was nog een kind toen hij farao werd en hij stierf toen hij 19 jaar was. Door dit graf zijn we veel te weten gekomen over het leven van de farao's in het oude Egypte.